داربوکا (تمپو)Darbuka – Rhythmic Percussion Drum

داربوکا (تمپو) یک ساز کوبه‌ای اصیل و پرطرفدار است که در مناطق مختلفی از جهان، به ویژه خاورمیانه، شمال آفریقا و بالکان، جایگاه ویژه‌ای دارد. این ساز با صدایی گرم، ریتمیک و جذاب، در انواع موسیقی‌ها از سنتی تا مدرن، نقشی اساسی ایفا می‌کند.

تاریخچه و خاستگاه:

• تاریخچه داربوکا به هزاران سال قبل بازمی‌گردد و ریشه در تمدن‌های باستانی خاورمیانه دارد.
• این ساز در طول زمان در مناطق مختلف گسترش یافته و با فرهنگ‌های گوناگون ترکیب شده است.
• نام “داربوکا” از واژه عربی “درب” به معنای ضربه گرفته شده است.

انواع داربوکا:

داربوکاها بر اساس جنس بدنه، پوست و منطقه جغرافیایی به انواع مختلفی تقسیم می‌شوند:

• داربوکای مصری:
  • معروف‌ترین نوع داربوکا با بدنه‌ای سفالی یا فلزی و پوست طبیعی (بز یا ماهی).
  • صدایی گرم، پرقدرت و طنین‌دار دارد.
• داربوکای ترکی:
  • بدنه فلزی (آلومینیوم یا مس) و پوست مصنوعی (پلاستیک).
  • صدایی شفاف، تیز و واضح دارد.
• داربوکای مراکشی:
  • بدنه سفالی و پوست طبیعی.
  • صدایی ملایم، گرم و دلنشین دارد.

مشخصات فنی:

• بدنه:
  • جنس: فلز (چدن)
  • شکل: جام‌مانند با دهانه گشاد
  • اندازه: قطر دهانه (معمولاً 20 تا 30 سانتی‌متر)، ارتفاع (معمولاً 30 تا 45 سانتی‌متر)
• پوست:
  • جنس: طلق شفاف، پوست مصنوعی (پلاستیک)
  • ضخامت: متغیر بر اساس نوع پوست و صدای مورد نظر
  • نحوه اتصال پوست به بدنه: با استفاده از چسب، پیچ یا طناب.
• صدا:
  • دامنه صدا: از بم تا زیر
  • تکنیک‌های نوازندگی: دوم (Dum)، تک (Tak)، کا (Ka) و تکنیک‌های ترکیبی

نحوه نواختن داربوکا (تمپو) :

• داربوکا با استفاده از انگشتان و کف دست نواخته می‌شود.
• تکنیک‌های مختلفی برای ایجاد صداهای گوناگون وجود دارد.
• نوازندگان حرفه‌ای از تکنیک‌های پیچیده برای خلق ریتم‌های متنوع استفاده می‌کنند.

کاربردها:

• موسیقی سنتی خاورمیانه و شمال آفریقا
• موسیقی رقص شرقی
• موسیقی پاپ و راک
• موسیقی تلفیقی
• موسیقی عرفانی و مراسم مذهبی